Menu Sluiten

Kirkjufell, de markante berg

Kirkjufell, de markante berg op het schiereiland Snæfellsnes in West IJsland. Tot 2012 reed bijna iedereen hier waarschijnlijk zo aan voorbij. Maar….

In 2006 was ik in Oost IJsland, en vanwege het slechte weer waren we een toeristen bureautje binnengelopen op zoek naar informatie, souvenirs, koffie of wie weet wat voor andere zaken ze daar zouden verkopen, die leuk waren om als herinnering mee naar huis te nemen.

Mijn oog viel op een standaard met ansichtkaarten. Eén foto trok speciaal de aandacht. Een erg spitse berg met in de voorgrond een kleine waterval. Nieuwsgierig keek ik op de achterkant van de kaart om te zien of er informatie over de locatie van de foto te vinden was.

De berg lag bij het plaatsje Grundarfjörður in West IJsland. Daar waren we een paar dagen eerder nog geweest. Vreemd dat ik de berg had gemist. Het was ook te ver om nog eens naar terug te rijden, maar ik sloeg de afbeelding op in mijn grijze massa en nam me voor om hier nog eens heen te gaan bij mijn volgende IJsland bezoek.

De jaren daarop hadden andere gebieden op IJsland toch meer prioriteit. Snæfellsnes blijft toch een uithoek op het eiland dat hoewel het zeker de moeite waard is om te bezoeken tot een bonus van een IJslandreis behoort. Die bonus wordt niet altijd geïncasseerd om dat de rest van het eiland nogal schreeuwt om aandacht.

Het was dus 2011 alvorens ik weer eens aankwam bij de markante berg. Sinds 2011 kom ik er ook weer vaker omdat het schiereiland is opgenomen in de route van mijn fotografie reizen naar IJsland. Voor informatie over die reizen verwijs ik u graag naar mijn site OdeAanIJsland.nl.

Maar goed, 2011 dus. Ik had de berg voor mezelf. Dat wil zeggen, er was welgeteld nog 1 andere fotograaf die net als ik in afwachting van het goede licht de nodige uurtjes met dit uitzicht wist door te brengen.

Tevreden met mijn plaatjes keerde ik die avond laat terug naar mijn camper.

In 2012 kwam een foto van deze markante berg als cover op de internationale editie van de National Geographic. Helaas niet mijn foto. Vanaf toen ging het snel. Erg snel. De berg kreeg een iconische status en is inmiddels uitgegroeid tot een van de meest gefotografeerde bergen van IJsland. En altijd geschoten vanaf dezelfde locatie.

Altijd op zoek naar het iets andere plaatje bezocht ik deze berg in januari 2016. Het was een koude en gure dag. De winter had IJsland in zijn greep. Ik had het geluk dat een grote groep bezoekers net in de bus stapte toen ik er mijn auto parkeerde.

Als je deze locatie voor jezelf blijkt te hebben kun je eigenlijk maar een ding doen. Fotoapparatuur bij elkaar rapen. Jas, das, handschoenen aan en naar de juiste locatie rennen. Een ding was anno 2016 al zeker. De wetenschap dat je de berg niet erg lang voor jezelf zult hebben.

Al snel zag ik dat bij de onderste waterval zoveel ijsvorming had plaatsgevonden dat ik gedeeltelijk achter de waterval kon kruipen, een plekje dat normaal gesproken vrijwel onbereikbaar is. Ik had nu dus de kans om thuis te komen met dat “andere” plaatje van deze zeer markante berg.

Na een aantal foto´s gemaakt te hebben besloot ik mijn tot infrarood omgebouwde camera ter hand te nemen om nog meer dat “andere” plaatje te kunnen schieten.

Zonder te fotograferen zat ik nog een tijdje te genieten vanuit mijn unieke plekje toen een nieuwe bus met bezoekers zich aandiende. Nu zijn er verschillende categorieën van bezoekers. Je hebt ten eerste de reizigers. Dat zijn de goed voorbereide mensen die gaan voor het landschap, met waarschijnlijk ook de foto´s en de beleving. Het motto “take pictures, leave nothing but footsteps” is hen niet vreemd. Dit in tegenstelling tot de categorie “toeristen”. De goede daargelaten is de typische toerist onvoorbereid en wil deze zo snel mogelijk plaatjes maken en doorrijden naar een volgende locatie. Als bij het maken van de foto´s schade aan het landschap ontstaat of aanwijzingen moeten worden opgevolgd geld dat niet voor hen, maar slechts voor die andere.

Ik herkende in de aankomende groep duidelijk categorie twee. Om te voorkomen dat ze mij zouden opmerken en op dezelfde locatie wilde gaan zitten als waar ik zat, wat zonder goede voorbereiding, niet geheel zonder risico was besloot ik voorzichtig uit mijn “schuilhut” vandaan te komen en me weer terug te begeven naar de camper.
Mijn missie was geslaagd.

Bezoek mijn printshop

Vergeten herinneringen

Vergeten herinneringen, een weliswaar vreemde titel. Misschien had vernieuwde herinnering beter geweest. De foto werd gemaakt in de vallei Gjáin in zuid IJsland. Gjáin is alleen bereikbaar met een 4×4 auto. Onderweg naar deze plek wordt je bij de juiste weersomstandigheden al geconfronteerd met een kleurrijk en toch desolaat landschap waar je iedere meter opnieuw de bus aan de kant wilt zetten om weer een foto te maken.

De weg stopt bij een riviertje vanwaar je verder moet wandelen. Een wandelpad leidt je naar de boerderij Stöng waarvandaan het normaal gesproken nog 15 minuten wandelen is alvorens je aankomt bij Gjáin. Niemand haalt die 15 minuten, want door de vele fotogenieke plekjes onderweg komt 45 minuten meer in de buurt van de werkelijke wandeltijd.

Eenmaal aangekomen bij Gjáin wil je er niet meer weg. Er is teveel te zien en in je op te nemen. Dingen die je nooit meer wilt of kunt vergeten.

Kennismaking met Peter

Tijdens mijn eerste reis naar IJsland die ik als gids mocht leiden in 2007 waren er enkele amateur geologen in mijn gevolg. Een ervan was Peter. Peter was een bijzondere man die graag zocht naar stenen en structuren in het landschap en dan graag met anderen deelde waarom het landschap was zoals het landschap was.

Bijna jaarlijks kon ik tijdens de oktober reis naar IJsland er op rekenen dat Peter de eerste was die zich samen met zijn vrouw Lita aanmeldde voor de reis. Ook toen de reis later overging naar een fotografiereis wilden ze graag mee. Fotografie was niet hun drijfveer, maar ze vonden het tempo van de fotografiereis erg prettig. Je blijft net wat langer op de plekjes die ook voor hun zo dierbaar waren.

Het sprookjesachtige Gjáin

Gjáin was een van die plekken die in de oktoberreis bijna altijd op mijn programma stond. De eerste keren dat Peter aanwezig was in mijn reizen liep hij mee zover hij kon. De afdalingen naar de lagergelegen watervalletjes liet hij aan ons over. Hij bleef bij het uitzichtpunt en genoot hier van het landschap.

Enkele jaren geleden ging het slechter met Peter. Hij had zware artrose. Hij wilde nog graag mee naar IJsland, maar tijdens de wandelingen bleef hij wat dichter bij de bus omdat de wandelingen voor hem te zwaar werden.

Twee jaar geleden annuleerde hij de reis kort voor vertrek omdat het echt niet meer ging. Lita ging nog wel mee, en gewapend met een camera maakte zij de foto’s van dingen die Peter zo graag nog een keer had willen zien. Ook nam ze zo nu en dan wat bijzondere stenen van IJsland voor hem mee.

Kort na thuiskomst van mijn februari/maart IJsland reis kreeg ik bericht van zijn vrouw. Het ging slecht met Peter. Het zou nog slechts een kwestie zijn van weken. Via de telefoon kon ik nog kort met Peter spreken en afscheid nemen. Hij klonk niet anders als anders, was sterk en accepteerde zijn lot.

Zijn laatste reis

Afgelopen maandag viel de rouwbrief in de bus.

Op de voorzijde van de brief stond de tekst:

There is a universal balance throughout Nature and everything finds its level.

Met de rouwbrief in mijn handen dacht ik aan de keren dat Peter in mijn gezelschap was en hij genoot van het IJslandse landschap. Gjáin moet welhaast een van zijn favoriete plekjes op aarde zijn geweest. Ik denk niet dat ik nog ooit naar Gjáin kan gaan zonder even aan Peter te denken. 

Bezoek mijn printshop