Menu Sluiten

The towerbridge

Toen ik in 2013 de Abraham leeftijd behaalde werd ik door Ans, verrast met een weekendje Londen. Ik ben normaal geen stadsmens en vind me liever omringd door kabbelende beekjes en fluitende vogels dan dat ik word opgejaagd door de geluiden van razende motoren, claxonnerende automobilisten of schreeuwende muziek die vanuit kleine boetiekjes de straten in geslingerd wordt.

Als ik dan eenmaal in de stad ben kan ik toch wel genieten van de vele landmarks en plaatsen die iedereen wel uit boeken of films kent. Zo ook de Towerbridge. Ik denk dat je wel mag stellen dat je niet in London bent geweest als je deze brug niet minimaal vanuit de verte hebt gezien.

Gelukkig werden we ook nog begeleid door twee goede vrienden, Jan Jaap en Annemiek die de stad op hun duimpje kenden. Ik hoefde maar te zeggen hoe laat ik waar wilde zijn, en zij maakten er hun verantwoordelijkheid van om op tijd op de bestemming aanwezig te zijn.

Bij het naderen van de brug naderden we ook het blauwe uurtje. De meeste mensen die nachtfotografie beoefenen wachten tot het helemaal donker is en gaan dan op pad. Voor mij worden de beelden veel dynamischer als de straatverlichting al brand terwijl er nog iets van blauw in de lucht aanwezig is. Vlak na zonsondergang is dan de ideale tijd.

Op de brug vond ik mooi plekje waar de het lijnenspel van de brug mooi naar de eerste toren leidde. Niet alleen het licht van de brug, maar ook dat van de passerende automobilisten speelde een rol in mijn compositie.

Ik ondervond dat een belichting van 10 seconden het juiste effect gaf aan het beeld dat ik voor ogen had. Door het gebruik van een groothoekobjectief met een brandpunt van 16mm kon ik volstaan met een diafragmawaarde van ƒ 4. Toen ik in de verte een dubbeldeks bus in het vizier kreeg was het een kwestie van zoeken naar het juiste moment om af te drukken. De verlichting van de bus gaf een mooie invulling aan de bovenhoek van het beeld en bracht voor mij “The Tower” meer in balans.

Ik wachtte nog even op de volgende bus, maar voordat die de brug passeerde was het blauwe uurtje voorbij. De nacht had het laatste beetje blauw verjaagd en opgevuld met diepzwart. Hierdoor bleef deze opname voor mij “de Foto

Bezoek mijn printshop

 

Vergeten herinneringen

Vergeten herinneringen, een weliswaar vreemde titel. Misschien had vernieuwde herinnering beter geweest. De foto werd gemaakt in de vallei Gjáin in zuid IJsland. Gjáin is alleen bereikbaar met een 4×4 auto. Onderweg naar deze plek wordt je bij de juiste weersomstandigheden al geconfronteerd met een kleurrijk en toch desolaat landschap waar je iedere meter opnieuw de bus aan de kant wilt zetten om weer een foto te maken.

De weg stopt bij een riviertje vanwaar je verder moet wandelen. Een wandelpad leidt je naar de boerderij Stöng waarvandaan het normaal gesproken nog 15 minuten wandelen is alvorens je aankomt bij Gjáin. Niemand haalt die 15 minuten, want door de vele fotogenieke plekjes onderweg komt 45 minuten meer in de buurt van de werkelijke wandeltijd.

Eenmaal aangekomen bij Gjáin wil je er niet meer weg. Er is teveel te zien en in je op te nemen. Dingen die je nooit meer wilt of kunt vergeten.

Kennismaking met Peter

Tijdens mijn eerste reis naar IJsland die ik als gids mocht leiden in 2007 waren er enkele amateur geologen in mijn gevolg. Een ervan was Peter. Peter was een bijzondere man die graag zocht naar stenen en structuren in het landschap en dan graag met anderen deelde waarom het landschap was zoals het landschap was.

Bijna jaarlijks kon ik tijdens de oktober reis naar IJsland er op rekenen dat Peter de eerste was die zich samen met zijn vrouw Lita aanmeldde voor de reis. Ook toen de reis later overging naar een fotografiereis wilden ze graag mee. Fotografie was niet hun drijfveer, maar ze vonden het tempo van de fotografiereis erg prettig. Je blijft net wat langer op de plekjes die ook voor hun zo dierbaar waren.

Het sprookjesachtige Gjáin

Gjáin was een van die plekken die in de oktoberreis bijna altijd op mijn programma stond. De eerste keren dat Peter aanwezig was in mijn reizen liep hij mee zover hij kon. De afdalingen naar de lagergelegen watervalletjes liet hij aan ons over. Hij bleef bij het uitzichtpunt en genoot hier van het landschap.

Enkele jaren geleden ging het slechter met Peter. Hij had zware artrose. Hij wilde nog graag mee naar IJsland, maar tijdens de wandelingen bleef hij wat dichter bij de bus omdat de wandelingen voor hem te zwaar werden.

Twee jaar geleden annuleerde hij de reis kort voor vertrek omdat het echt niet meer ging. Lita ging nog wel mee, en gewapend met een camera maakte zij de foto’s van dingen die Peter zo graag nog een keer had willen zien. Ook nam ze zo nu en dan wat bijzondere stenen van IJsland voor hem mee.

Kort na thuiskomst van mijn februari/maart IJsland reis kreeg ik bericht van zijn vrouw. Het ging slecht met Peter. Het zou nog slechts een kwestie zijn van weken. Via de telefoon kon ik nog kort met Peter spreken en afscheid nemen. Hij klonk niet anders als anders, was sterk en accepteerde zijn lot.

Zijn laatste reis

Afgelopen maandag viel de rouwbrief in de bus.

Op de voorzijde van de brief stond de tekst:

There is a universal balance throughout Nature and everything finds its level.

Met de rouwbrief in mijn handen dacht ik aan de keren dat Peter in mijn gezelschap was en hij genoot van het IJslandse landschap. Gjáin moet welhaast een van zijn favoriete plekjes op aarde zijn geweest. Ik denk niet dat ik nog ooit naar Gjáin kan gaan zonder even aan Peter te denken. 

Bezoek mijn printshop

 

Fragiel

Een bron van inspiratie

Een van de ieder jaar terugkerende onderwerpen in de fotografie is de Taraxacum officinale, beter bekend als de Paardenbloem. Hoewel de gele bloem het slechts zelden tot een bijzondere foto haalt is het een totaal ander verhaal voor de pluizenbol. De pluizenbol kom na het bloeistadium tevoorschijn. Voor veel fotografen is dan de lente pas echt begonnen. 

Door het grote aanbod van pluizenbol foto’s in vele, vele varianten wordt het steeds moeilijker om met iets bijzonders te komen. Aan deze foto is ook een middagje experimenteren in de studio voorafgegaan. Een van de uitdagingen was het zoeken naar een pluisje waaraan geen geknakte stekeltjes zaten. Met behulp van een pincet en een “derdehandje” wist ik het ene zaadje in het klemmetje te plaatsen en rechtop te zetten.

Een “ derdehandje” is trouwens een soldeerhulpje. Een standaard met daaraan een paar krokodillenklemmetjes waarin je normaal gesproken het te solderen object kunt vastzetten zodat je met je eigen handen de tin en de soldeerbout kunt gebruiken.

Fotograferen met een oud Helios objectief

Na het plaatsen van het zaadje komt natuurlijk het juist plaatsen en instellen van de flitslampen. Van dit beeld heb ik verschillende varianten. Ik ben met een “droge” foto begonnen. Met behulp van een paar tussenringen en een Helios lensje (Een oud type Russische lensje met een bijzonder bokeh) wist ik een meer dan 1:1 verhouding te krijgen. Een vernevelaar zorgde voor de minuscule druppeltjes op het zaadje. Door de beperkte scherptediepte in combinatie met het speciale lensje kwam ik uit op dit effect.

Tijdens de sessie maakte ik meerdere opnames. Bij deze opname had ik wat mij betreft de WOW factor bereikt. 

Het was een leuk experiment met de Taraxacum Officinale en het zal zeker niet mijn laatste experiment zijn geweest, of hoe één fragiel zaadje van de paardenbloem je een middagje bezig kan houden. 

Bezoek mijn printshop

 

Mijn nieuwe Blogsite

Waarom deze blog?

Al een tijdje verkoop ik mijn werken via de organisatie “Werk aan de muur”. Zo nu en dan word ik ook door bedrijven of particulieren benaderd om een en ander van mijn werk te verkopen. Vooral bij de persoonlijke verkopen krijg ik vaak vragen over het idee achter de foto, of hoe de foto tot stand is gekomen.

Vaak zit er wel een verhaal achter een foto. Soms ging de totstandkoming van het beeld gepaard met veel moeite of is er gewoon een leuk verhaal te vertellen over de omstandigheden die tot die ene foto leidde.

In deze blog wil ik wekelijks een van mijn foto’s voor het voetlicht halen die ik zelf bijzonder vindt of waarvan ik om andere redenen die foto meer aandacht wil geven. Als je de foto en het verhaal je aanspreken is het voor mij natuurlijk leuk als je dit middels Facebook, Twitter of via andere kanalen wilt delen.

Bij ieder verhaal staat een rechtstreekse link naar de verkoopsite waar je de betreffende foto kunt bestellen als bijvoorbeeld een canvas, of aluminium, op dibond of als Xpozer. De link naar als mijn werk in de webshop is: OneEyeArt

Op Facebook is ook een pagina met de titel OneEyeArt. Wellicht kun je die pagina ook “Liken”, of zelfs vrienden uitnodigen deze pagina te “Liken”.